‘Kökünden sökmek zorsa çiçeği, dalından koparıp yetin’ der ünlü bir Hüs’s’özü.. (= Girişi böyle bir mazeretle başlatmak istedim ki hem ‘uzun zamandır yazamıyordum..’ diye başlayıp giden hem de ‘selamlar karantinam..’ diye emr-i vaki cümlelerden bu seferlik sıyrılayım dedim.

Uzun süredir bizleri öksüz bırakan Karantinam’ın tekrar online oluşu beni çok sevindirdi. Öyle ki şu an sizlere tv ekranlarında ‘Enflasyon Rakamları’ deyip çift haneli sayılardan söz eden canım vatandaşlarımın fokur fokur kaynağı ülkemden, Okumaya devam et »

Gökten düşen bir damla da, yasam bulan tohum, yeşerip çıkınca yeryüzüne tüm hayata gererek yürümeye çalışır ,tüm hayallerini sineye çekerek. Bir yerde yorulup düştüğünde onlar bu hayatın acımasız olduğunu,sonra düşünceye dalar acımadan bahara,yaza,kışa düşünemez bile kimseyi,yeteneğini kaybetmiş müzisyen kadar acınacak olduğunu hissederek git gide dayanır içine bir anlam çıkaramadan. Yazı yazmaya durur, kendini yazdığını bilmeden, gökyüzüne bakamam,kendini görmekten korkan bir yunus misali diyerek kalkıp yürümek yerine DÜŞÜP AĞLAMAYI SEÇER …

Bazen  karşımızdakine ön yargı ile yaklaşırız.Hep başkalarının, hep karşımızdakinin problem çıkardığını, karşımızdakinin problemli olduğu tezini savunuruz.Hani derler ya iğneyi kendine çuvaldızı başkasına diye…Kendine iğneyi batırabiliyorsan başkasına çuvaldız dahi saplayabilirsin. Karşımızdakinin problem olduğunu düşünürken,onun sıkıntılarını hezeyanlara gark ederken unutmamamız gereken bir şey var ki o da, belki  problemin kendimizde olduğudur. Yani velhasılı  kelam bu kısa makalemde anlatmak istediğimi belki de  şu küçük nüktedar hikayecik anlatır…

Okumaya devam et »

Alın beni,atın bir çöp kutusunun içine.Belki bir kedi kokumu alır,ya da bir köpek.Çürüyen bu cesedimi götürün bir derenin kenarına atın gitsin. Yaşarken ölmüşüm ben, cesedim kokmaya başladı. İnsanları rahatsız ediyorum cesedimin kokusuyla..

Alın götürün beni işte. Kimsesiz kuytu bir köşeye atın. Kimse olmasın Okumaya devam et »

Globalleşen dünyanın küresi ısındıkça bizim de düşüncemizde bir hararet bir bulantı oluştu. Biz, her gece ‘Neden Uğur Dündar Pantolon Giymişti De Bugün Geniş?’ diye soran, evinde buzdolabı olan ve hatta içinden Panda’sı eksik olmayan iki şahsiyetiz. Hatta ve hatta buzdolabından aslanımız tilkimiz zebralarımız katiyen eksilmez. Biz, annemizin ‘Eve geldin mi?’ sorusuna ‘Hayır, bir aşağı sokaktayız. Şu an gözünün önündeki ben değil acılarım’ diyen kişileriz. Biz, ay’ı hayretle izleyip ‘Vay ayı vay’ diyebilecek kadar dili sürçmekten bir hâl olmuş garipleriz. Ve biz, çalan kapı için ‘Hayırdır İnşallah’ deyip açılan kapının eşiğinde ‘Evet’i bulan fikirzede insanlarız.

Okumaya devam et »

Evvel zamandan boğazımda düğümlenmiş bir kaç kelâmı dökmek için kondum bu dala. Nerden geldiğimi, nerelerden geçtiğimi bilip buraya kondum. İsyanın ötesinde, belki de bulanık görüntüyü berraklaştıracak katreyi kanatlarımda barındırıp geldim. Bir çok ağızdan çıkmayı bekleyen birikintiyi kendimce şekillendirip dökmeye. Gamsız kuşun gagasından düşecek bir anektod üzeri yazıyorum.

Okumaya devam et »