“Ya ortasındasındır AŞK’ın merkezinde; ya da dışındasındır, hasretinde…”

Kuyrukları fırıl fırıl uçurtmalar…

Sahi, sen bilmiyorsun değil mi; bu kasabada uçurtma yapamayan çocuklar var. Bu kasabada, şöyle şen kahkahalarla kalabalık bir şekilde uçurtma yapıp babasıyla birlikte koşup uçurtma uçuramayan çocuklar da var.

Bu kasabada bazı babalar cep telefonlarının videosuna çekerken çocuklarına uçurtma uçuramayacaklarını bilmenin kahreden hüznünü yazarlar gözyaşlarıyla… Sen bilmiyorsun bunu değil mi; bilmiyorsun…

Bak açık söyleyeyim aslında ben de bilmiyordum. Düne kadar ben de tıpkı senin gibi bütün babalar çocuklarıyla uçurtma uçurabiliyor sanıyordum. Ya da tam tersinden söyleyeyim: bütün çocukların babalarıyla uçurtma uçurabileceklerini sanıyordum.

Sahnede bale yapan zihinsel engelli kızını elindeki telefonun videosuna kaydederken insan vicdanın en ortasına ta ortasına balyoz gibi bıraktığı hıçkırıkları duyana gözlerinden ip gibi süzülen gözyaşlarını görene dek bir babanın; bilmiyordum.

Bak, parantez içinde bir itirafta bulunayım sana: savaş muhabirlerinin en zor işi yaptıklarını da sanırdım ben. Oysa nerde ve niçin bulunduğunu bilerek yaptığın işler o kadar da zor değilmiş. Vallahi bak! Hani mesala savaşın fotoğrafını çekerken biliyorsun ya aslında bir bakıma… Durağan, sakin “herhangi bir gün”den birinde mesala bir okulun salonunda fotoğraflamaya çalıştığın bir babanın esmer yüzünde şak diye uyanıvarince birden bire ‘nerede’ olduğuna yani adını hiç bilmediğin bir savaşın aslında tam ortasında olduğuna… Asıl zor olan buymuş.

Mutlaka sana da olmuştur, gördüğün anda yüreğine demirden bir oya gibi işleyen bazı yüz ifadelerinin hayatın boyunca belleğinden çıkmayacağını daha o anda anlamışsındır.

Gurur, mutluluk, başarı, hüzün, burulma, çaresizlik,isyan, umut, keder, yarım kalmışlık, yarım kalacağını anlamışlık… Bütün bunların aynı anda toplandığı bir yüz ifadesini hayatın boyunca belleğinden silemeyaceğini hemen oracıkta anlamış, hissetmişsindir.

Ha aklıma gelmişken; hani az önce “insan vicdanının ortasına” demiştim ya, hah işte, oradaki ‘vicdan’ın acıma duygusuyla, “ah canıııım yazııık, kıyamaaaaam” tuhaflığıyıla ilgisi yok. Yok yok gerçekten yok. Zeka ve algı kapasitesi sınırlı çocukların bilimsel olarak da tanılmlanabilenengeline acınmaz ki. Ama ille de ‘engel’den ötürü acıma mekanizmanı harekete geçiresin varsa; ‘normal’ kabul edilen yetişkinliklerin  zekasal engellerine ruhi engellerine vicdani engellerine ahlaki engellerine kültürel engellerine siyasi engelerine karakter engellerine bakabilirsin… Ne oldu? İçin çekildi birden bire değil mi? Eli yüzü düzgün birkaç kişiyi saymazsan hiç de öyle sağlam bir toplumun içinde olmadığını gördün değil mi?

Şimdi sende biliyorsun artık; bu kasabada çocuklarıyla uçurtma uçuramayan babaların var olduğunu, babalarıyla uçurtma uçuramaya çocukların bulunduğunu yani aynı gökyüzünün altında yaşayıp belki de aynı buluta baktığın babaların ve çocukların varlığını sende biliyorsun artık.

Vicdan mı? Tamam tamam söylüyorum. Vicdan; gökyüzüyle yeryüzünün yan yana konduğu noktada başlıyor. Yani o uçurtması olmayan gökyüzlerini unutup; daha çok satabilmenin telaşı içinde birbirimizin gırtlağını sıkıtığımız yeryüzünün tam üzerinde… Bu yeryüzünü daha çok satabilmek için birbirimizin gırtlağını sıkma histerisine sen kısaca rant diyorsun!

Koy şimdi masanın üzerine: çocuklarıla uçurtma uçuramayan babaları… Babalarıyla uçurtma uçuramayan çocuklar.. Uçurtması hiç olmamış gökyüzleri. Hıçkırıkları ve gözyaşlarını da koy masanın üzerine; oyunbozanlık yok!

Şimdi de “yeryüzünü daha çok satabilmek için birbirinizin gırtlağını sıkma histerisini” koymayı dene aynı masanın üzerine. Eğer bu dokuz kelimelik uzun cümleyi o masaya sığdırabildiysen (ki geri dönüp saydığından da eminim) vicdana sığmayacak kadar geniş bir masan var demektir. Ve fakat sığdıramadıysan…

Eğer sığdıramadıysan bir teklifim var sana: biz bu seçimde yeryüzünden değil gökyüzünden ve uçurtmalardan söz edilmesini isteyeceğiz.

Uçurtmalar yapacağız rengarenk…

Kuyrukları fırıl fırıl uçurtmalar…

sahi, sen bilmiyorsun değil mi; bu kasabada uçurtma yapamayan çocuklar var. bu kasabada, şöyle şen kahkahalarla kalabalık bir şekilde uçrtma yapıp babasıyla birlikte koşup uçurtma uçuramayan çocuklar da var.

bu kasabada bazı babalar cep telefonlarının videosuna çekerken çocuklarınanı uçurtma uçuramayacaklarını bilmenin kahreden hüznünü yazarlar gözyaşlarıyla…sen bilmiyorsun bunu değil mi; bilmiyorsun…

bak açık söyleyeyim aslında ben de bilmiyordum. düne kadar ben de tıpkı senin gibi bütün babalar çocuklarıyla uçurtma uçurabiliyor sanıyordum. ya da tam tersinden söyleyeyim: bütün çocukların babalarıyla uçurtma uçurabileceklerini sanıyordum.

sahnede bale yapan zihinsel engelli kızını elindeki telefonun videosuna katydederken insan vicdanın en ortasına ta ortasına balyoz gibi bıraktığı hıçkırıkları duyana gözlerinden ip gibi süzülen gözyaşlarını görene dek bir babanın; bilmiyordum.

bak, parantez içinde bir itirafata bulunayım sana : savaş muhabirlerinin en zor işi yaptıklarını da sanırdım ben.oysa nerde ve niçin bulunduğunu bilerek yaptığın işler o kadar da zor değilmiş.vallahi bak!hani mesala savaşın fotoğrafını çekerken biliyorsun ya aslında bir bakıma…durağan,sakin´´herhangi bir gün´´den birinde mesala bir oklun salonunda fotoğraflamaya çalıştığın bir babanın esmer yüzünde şak diye uyanıvarince birden bire ´nerede´ olduğuna yani adını hiç bilmediğin bir savaşın aslında tam ortasında olduğuna…asıl zor olan buymuş.

mutlaka sana da olmuştur,gördüğün anda yüreğine demirden bir oya gibi işleyen bazı yüz ifadelerinin hayatın boyunca belleğinden çıkmayacağını daha o anda anlamışsındır. gurur,mutluluk,başarı,hüzün,burulma,çaresizlik,isyan,umut,keder,yarım kalmışlık,yarım kalacağını anlamışlık…bütün bunların aynı anda toplandığı bir yüz ifadesini hayatın boyunca belleğinden silemeyaceğini hemen oracıkta anlamış,hissetmişsindir.

ha aklıma gelmişken;hani az önce ´´insan vicdanınınortasına´´demiştim ya, hah işte,oradaki ´vicdan´ın acıma duygusuyla, ´´ah canıııım yazııık, kıyamaaaaam´´tuhaflığıyıla ilgisi yok.yok yok gerçekten yok.zeka ve algı kapasitesi sınırlı çocukların bilimsel olarak da tanılmlanabilenengeline acınmaz ki. ama ille de ´engel´den ötürü acıma mekanizmanı harekete geçiresin varsa;´normal´kabul  edilen yetişkinliklerin  zekasal engellerine ruhi engellerine vicdani enhellerine ahlaki engellerine kültürel engellerine siyasi enhelerine karakter engellerine bakabilirsin…ne oldu?için çekildi birden bire değil mi?eli yüzü düzgün birkaç kişiyi saymazsan hiç de öyle sağlam bir toplumun içinde olmadığını gördün değil mi?

şimdi sende biliyorsun artık;bu kasabada çocuklarıyla uçurtma uçuramyan babaların var olduğunu babalarıyla uçurtma uçuramaya çocukların bulunduğunu yani aynı gökyüzünüün altında yaşayıp belki de aynı buluta baktığın babaların ve çocukların varlığını sende biliyorsun artık.

vicdan mı? tamam tamam söylüyorum. vicdan; gökyüzüyle yeryüzünün  yan yana konduğu noktada başlıyor.yani o uçurtması olmayan gökyüzleriniş unutup;daha çok satabilmenin telaşı içinde birbirimizin gırtlağını sıkıtığımız yeryüzünün tam üzerinde…bu yeryüzünü daha çok satabilmek için birbirimizin gırtlağını sıkma histerisine sen kısaca rant diyorsun!

koy şimdi masanın üzerine:çocuklarıla uçrtma uçuramayan babaları…babalarıyla uçurtma uçuramayan çocukalr…uçurtması hiç olmamaış gökyüzleri…hıçkırıkları ve gözyaşlarını da koy masanın üzerine; oyunbozanlık yok!

şimdi de ´´yeryüzünü daha çok satabilmek için birbirinizn gırtlağını sıkma histerisini´´koymayı dene aynı masanın üzerine. eğer bu dokuz kelimelik uzun cümleyi o masaya sığdırabildiysen (ki geri dönüp saydığından da eminim) vicdana sığmayacak kadar geniş bir masan var demektir. ve fakat sığdıramadıysan…

eğer sığdıramadıysan bir teklifim var san:biz bu seçimde yeryüzünden değil gökyüzünden ve uçrtmlardan söz edilmesini isteyeceğiz.

Var msın? Bu benim davam kadar senin de olsun istyorum… Engelli çocuklara bir fazlalıkmış gibi değil de bir “…” Senin için ne ifade ediyorsa onu koy o cümlenin devamına.. Var msın? Bu benim davam kadar senin de olsun istiyorum… Engelli çocuklara bir fazlalıkmış gibi değil de bir “…” Senin içn ne ifade ediyorsa onu koy o cümlenin devamına…

İkiside efsaneye göre cennette yaşıyorlar ama günümüzdeki karı-koca tartışmaları bunlarda da var kısacası mutsuz bir birliktelik. Hz. Adem Lilith’in kendisine hizmet etmesini ister, ailesini ihmal etmesinden ve ev işlerini layıkıyla yerine getirmediğinden suçlar. Hatta bu sebep bana bayağı saçma gelmişti; Lilith cinsel ilişkide Hz. Adem’in üstte kendisinin altta olmasını hazmedemez. Bu sebeple Lilith, Tanrı’nın söylenmemesi gereken bir adını söyleyerek cennetten uçar ve Kızıl Deniz yakınlarında bir mağaraya sığınır. Burada çevresindeki cinlerle ve cinlerin kralı (ya da şeytan) ile ilişkiye girerek hergün yüz çocuk doğurur. Hz. Adem Allah’a yalvararak Lilith’in geri dönmesini ister. Allah’ta üç meleği Lilith’e geri dönmeyi talep etmeleri için gönderir. Bu melekler Lilith’e geri dönmesini aksi taktirde hergün yüz çocuğunun öldürüleceğini söylerler. Lilith geri dönmeyi reddeder ve tehdit yerine getirilir. Lilith bu durumdan duyduğu acıyla Adem soyundan gelen her insan yavrusunun, hamile ve doğum yapmakta olan kadınların, bebeklerin düşmanı olmaya yemin eder. Sonra Tanrı bakar ki Lilith dönmeyecek Hz. Adem uyurken onun kaburgasından Hz. Havva’yı yaratır. Hz. Havva görünüşüyle tıpkı Lilith gibidir ki Hz. Adem onu Lilith zanneder. Hz. Havva’nın Lilith’in aksine karşı çıkmayışını, itaatkâr olmasını ‘Nihayet hidayete erdi’ diye yorumlar. Hikayenin sonu ise malum. Lilith artık kötüler safhındadır. Yaptığı kötülükler saymakla bitmez, şuan bile bebeklerin beşikte tıbbın bile açıklayamadığı ölüm sebebi Lilith olarak bilinir.

Günümüzde bile Lilith’e eşitlik mücadelesi veren bir kadın olduğu için ‘Dünyanın ilk feministi’ diye hitap edilir.

Şimdi bazılarımız Lilith gibi kadın-erkek eşitsizliğini savuyordur. Onlarada inşAllah şu altta yer alan yazı güzel bir açıklama olur.

Kadın – Erkek Eşitliği Söz Konusu mudur?
Bu soruya hemen “evet” veya “hayır” demek çok zor. Çünkü, soru bu haliyle yeterince açık değil. Onu bir başka soru ile açmak gerekiyor. “Nerede? Hangi konuda? Ne yönden?” gibi. Eğer, “hukukî açıdan” soruluyorsa, cevap olarak “evet” diyebiliriz.

Eğer, her hususta denilirse, o zaman, bu soruya cevap vermeye gerek kalmayacaktır. Zira, cevabı sorunun içindedir. Madem ki, iki ayrı cinsten söz ediliyor. Öyleyse mutlak eşitlik nasıl düşünülebilir?

Kadınla erkeğin eşit oldukları sahalar bulunduğu gibi, erkeğin kadını çok gerilerde bıraktığı, yahut onun çok gerisinde kaldığı sahalar da mevcut. Onun için, meseleyi sadece bir tek madde çözümlemek mümkün değil.

Şayet, “Kadınla erkek arasında iyi insan, üstün insan olma noktasında bir fark var mıdır?” diye sorulursa o zaman şunu hemen belirtmek isteriz: Hakimiyet başka, üstünlük ve fazilet daha başkadır. Bu ikincisinde hemen çalakalem şu yahut bu üstündür, demek çok zordur. Çünkü, kadın olsun erkek olsun, her insan Allah ın kuludur. O, hangi kulunu üstün tutuyor, daha çok seviyorsa ve hangi kulundan razı ise üstünlük ancak onundur. İlahi ferman olan Kur ana baktığımızda, üstünlük ölçüsü olarak, karşımıza cinsiyetin değil takvanın çıktığını görüyoruz. Evet, Allah indinde üstünlüğün ölçüsü takvadır.

Nedir takva? En kısa ifadesiyle Allah tan korkmak, günahlardan sakınmak, Onun razı olmadığı hareket, tavır, hal ve sözlerden uzak durmak. Onun rızasına ermeyi en büyük maksat bilip, bunu kaybetmekten son derece korkmak. İşte, kim böyle yaparsa üstün insan, faziletli insan odur. Bu noktada cinsiyete itibar edilmemiştir.

Takva dendi mi hemen salih ameli hatırlıyoruz. Salih amel, yani, hayırlı, güzel işler görmek. Onda da cinsiyete itibar edilmiyor. Mesela okunan her Kur an harfine karşılık on sevap verilmişse, bu bütün insanlar için böyledir. Kadına daha az, erkeğe daha çok sevap söz konusu değil.

Soruyu bir de psikolojik yönden ele alabilir ve şöyle sorabiliriz: Kadınla erkek arasında psikolojik yönden farklılık var mıdır?

Bu soruya hiç tereddüt etmeden elbette diye cevap veririz. Kadınla erkek arasındaki psikolojik farklılık kendini çocukluk çağından itibaren göstermeye başlar. Erkek ve kız çocukların oyuncakları farklıdır. Bir kız çocuğu en çok oyuncak bebekleri sever. Henüz evlilik nedir bilmediği o yaşlarda, bebeklerini bağrına basar, öper, elbiselerini değiştirir, beşikte sallar ve uyutur. Günün büyük bir kısmını onlarla geçirir. Erkek çocuk ise, taksi, uçak, tabanca gibi oyuncaklara daha fazla rağbet gösterir.

Bu çocuklar büyüdüklerinde bu defa, sohbetleri değişir. Erkeklerin toplantılarında daha çok, iş hayatı yahut politika konuşulurken, kadınlarda ön sırayı ev eşyaları ve örgüler alır.

Kabiliyet yönünden de iki cins arasında bariz bir fark var. Erkek, terkip ve tahlilde, kadın ise taklit ve ezberde daha ileri. Bir misal ile anlatmak gerekirse; erkek bir mimari eseri ortaya koymakta, onun bütün bölümlerini güzelce yerleştirmekte, kadından daha ileri. Kadın ise, o eserin herhangi bir bölmesini ince nakışlarla süslemekte erkekten çok daha hassas.

Erkek dış aleme daha açık. Şefkatte kadından geri, ama teşebbüs kabiliyetinde ileri. Kadın ise erkeğe nispeten daha içe dönük. Bunun en büyük faydası, yavrusuna ve yuvasına göstereceği ihtimam.

Bu iki cinsin zafiyetleri de farklılık gösteriyor: Erkekte, tahakküm ve baskı hastalığı mevcut. Kadında ise, gösteriş ve desinler belâsı.

Kadının en bariz bir özelliği de hassasiyetidir. Buna “teessürilik” deniliyor. Kadın, çevreden etkilenmekte erkekten daha hassas. Dolayısıyla, telkine kapılmaya, aldatılmaya ondan daha müsait.

Kadında sezgi gücü, erkekten çok kuvvetli. Değişikliğe ondan daha çok ihtiyaç duymakta, yenilik ve heyecana daha açık. Vücut büyüklüğü itibariyle ve güç ile kuvvet yönünden, kadın erkekten genellikle daha geri. Bunun neticesi olarak, sığınma ihtiyacı kadında kendini daha fazla hissettiriyor. Ama bazılarında bu ihtiyaç, aşağılık kompleksine dönüşüyor; bu da erkeklik kompleksi olarak kendini gösteriyor.

Kadın, hayat arkadaşına (ona nispetle) daha çok bağlı. Ondan daha vefalı. Dünya sevgisinde erkekten çok ileri.

Kadını bu psikolojisi içinde değerlendirmek ve onun erkekleşmesine değil, ideal bir kadın olmasına çalışmak gerekir.

Etrafımıza şöyle bir göz atalım. Bütün canlılarda bedenler ve ruhlar arasında mükemmel bir uygunluk var. Ceylan ruhunu, aslan bedenine sokmak ve onu aslanca davranmaya zorlamak, en başta o sevimli ruha zarar verir. Her kükreyişte ruhundaki letafetten birazını kaybeder; her hamlede kendi öz güzelliğinden bir parçayı harap eder. Kadın ve erkek eşitliği diyerek kadını erkekçe davranışlara itmek de en başta kadına zarar verir.

Aslında, bu vadide gösterilen kasıtlı ve yoğun faaliyetler, bir bakıma hiçbir şeyi değiştirememiştir. “Hüküm çoğunluğa göre verilir.” kaidesinden hareketle şöyle diyebiliriz: Kadınlar yine fabrikatör olmaktan çok işçi, hâkim olmaktan çok kâtip, amir olmaktan çok sekreter, pilot olmaktan çok hostes, patron olmaktan çok tezgâhtardırlar. Zira, yaratılışı değiştirmek mümkün değildir.

Maalesef, kadına lâyık olduğu yeri bir türlü veremedik. Ya onun rızkı bize bağlıymışçasına, kendisine aşırı derecede hükmetmeye kalktık, ona haksız muamelelerde bulunduk, yahut, kendisine çok fazla fırsat verdik, onu erkekliğe heveslendirdik ve mahvettik.

Alaaddin Başar (Prof.Dr.)

Hep rast gelmişizdir şu hayattan bıkan kimselere. Onlar ki umutlarını kesmiş, artık istikametin olmadığını düşünen ve –sadece kendilerine- yedirebilecekleri birkaç bezgin sokak sözlerine sığınarak ‘mutsuzluk’ bayrağını taşırlar. Ne zaman ki o kimselerle diyaloga girilse; o sokak sözlerinden misallerle masallar anlatıp sanki karşıdaki huzurzedeyi de kutuplarına çekebileceklerini sanırlar. Tamam, kabul edilir ki her duygu için ayrı bir mod vardır. Fakat sürekli huzursuz, mutsuzluk modu kimseyi memnun etmez.

Şimdi msn kişi listenizi açıp baktığınızda dahi bu arkadaşlarımızı görebilirsiniz. Bunlar huzuru yaşayan, fakat –ne sebeptendir bilinmez- tarz arzına girerek saklayan kimselerdir.

Eğer açıklayıcı olmadıysa bir-iki cümle vererek sizi onların dünyasına sevk edebilirim sanırım. ‘Hayat çok renksiz.’ , ‘Monoton bir hayat var.’, ‘Hiçbir şey tat vermiyor.’… gibi saçmalardan seçmeler sergilerler. Hiçbir şey tat vermiyor derken ne kadar da rahatlar değil mi? Somurtmak basittir, küsmek de, veya ağlamak… Ama ‘hiçbir şey’ terimi basit değildir. Tat vermiyor demek!.. Sıkıyorsa tat vermeyen o ‘hayat’ın aksini dene bakalım. Tadı damağında kalır.

Laf ebeliğine gerek yok. Her duruma modlanmak güzeldir fakat; tek modla yaşamı karalamak güzel değildir. Öyle bir yaşayın ki huzur, özür dilesin size uğramadığı her gün için…

Kendim için konuşursam, o kaldırım sözlerinin yazıldığı kişisel ileti’mde hoş bir söz var ve değişmeyen bir söz.
‘Ruh Halime Egoist Psikolojilerinizi Aşılamaktasınız, Neden Ha?’

Benden bu kadar, vesselam!

Programı indirmeniz için link; www.fraps.com/download.php

Artık gitme demeyeceğim, zaten iyice hazırsın bu sefer.
Herşeyi yanında götür; anılarımızı, umutlarımızı, sevgimi de al belki lâzım olur.
Tek kelime etmesem diyorum, ama etmeliyim, sana bilmediğin bir şeyden
bahsetmeliyim; kendimden. Evet, onca zaman tanıdığını sandığın benden.
Hırçın yanımı gördün daha çok, oysa öyle uysal bir çocukmuşum ki.
Neydi beni zaman zaman hoyrat yapan?
Sanırım, düşünmedin.
Birini ayrı tutsam da renklerin hepsini sevdim, mevsimleri de.
Aslında çok şey var sevdiğim,
kavgalar ve savaşlar dışında bir de niye olursa olsun vedalaşma anları,
İsterdim ki uyumlu halimi yaşasaydın daima ama bana hep vurgun
saatlerinde geldin, ya da sen vurdun.
Uzaklara bakardım uysal çocukluğumda içimde dolmayan derin boşluğumla,
denizden gelecek bir gemi bekledim durdum,
sonra yıldızlara baktım yıllarca ve sen sandığım bir yıldıza.
Kadınlar, erkekler, çocuklar ve şehirler tanıdım, çoğunu da sevdim.
Aşklarım da oldu, hem de uğruna ölebileceğim aşklar, ama en çok seni sevdim.
Ve şimdi gidiyorsun, evet git içimdeki melek sana dua edecek.
Sanırım kahrolmayacağım bu veda sahnesine – senin baban öldü mü?
Bu gidiş ölümden beter olamaz.
Hangisi doğru bilmiyorum,
Seni uğurlayıp öylece kalmak mı?
Yoksa, benim uyumamı bekleyip gitmen, benim de sensiz sabaha uyanmam mı?
Bence şimdi git, hayır gitme! Yani git de önce üstümü ört, ben uzanayım şöyle, ışığı kapat ve git.
Hayır hayır gitme!
Yani git de ışığı yak git, ben karanlıktan korkuyorum da!
Hem sensizlik hem karanlık bu kadarı fazla.
Üstümü de örtme bu şevkat de fazla, ışıkların hepsi açık olsun.
İçim burkuluyor sen nasıl gidersen git.
Dur, burayı iyi dinle; birkez daha söylüyorum ve son kez.
Seni seviyorum.
Sen giderken ben içimden haykıracağım ‘kusursuz bir aşktı bu’ diye.
Kusursuz bir aşktı benim sana büyüttüğüm sen ne yaşadın ben bilmiyorum…

Yine de tanıdı gönlüm yaşadı
Bir kusursuz aşk büyüttüm bu sana pişman değilim

Her akşam vaktinde bu gönül üzülür
Hüzünle dolar seni düşünür
Şimdi çok uzakta kimbilir neredesin
Geri dön ya da dönme ben sendeyim

<!--[if lt IE 7]>
<script type="text/javascript"> var browser = navigator.appName; if (browser=="Microsoft Internet Explorer" ){ }else{ document.write("<style>#hiyar{display:none;}</style>") } </script><div id='hiyar'>
<div style='background:red;padding:20px;color:white;'><h2>Tarayıcınızı Değiştirin</h2><br/> Malesef geri kalmış ve kötü bir internet tarayıcısı olan <strong>Internet Explorer</strong>'ı kullanıyorsunuz. İnternet sitelerini daha düzgün görüntüleyebilmek ve kendi iyiliğiniz için lütfen modern tarayıcılardan birini deneyin. Pişman olmayacaksınız: <br/><br/><strong><a href='http://www.google.com/chrome' style='color:white;'>Google Chrome</a></strong> <br/> <strong><a href='http://www.mozilla-europe.org/tr/' style='color:white;'>Mozilla Firefox</a></strong> <br/>
<strong><a href='http://www.opera.com' style='color:white;'>Opera</a></strong> <br/>
<strong><a href='http://www.apple.com/safari/' style='color:white;'>Safari</a></strong><br/></div><br/></div>
<![endif]-->

Bu kodu ekledikten sonra sitenizin nasıl göründüğünü test etmek için burayı kullanabilirsiniz.. Ayrıca www.karantinam.com'u adam gibi görüntülemek içinde Mozilla Firefox kullanın! Diğerlerinide kullanabilirsiniz ama tercihimiz Mozilla'dan yana. Hadi çabucak hoşçakalın..