Çoğu geceler aniden yazasım geliyor. Tıpkı bu gece gibi. Vampir Adam’a dönüştüğüm bir anda yazmak istemediğim birçok şeyin yanında içimden dökmek istediğim birkaç cümle vardı…

Asılsız sevdalara bedelsiz sonuçlar yükledim sen benden gidince. Ne bir sözün kaldı gönlümde, ne son sözüm kaldı dilimde. Hesapsızca katlettim umut çocuklarımı ve selamsız sabahlar biriktirdim akşamın puslu sonlarında. Mazilerimin her karesi simânı resmedip geçer oldu elveda kervanıyla. Ki ardında dön umuduyla yollarına gözyaşı döken aşık bırakarak. 24’lerim dolunayın ezgisiyle buruk nakaratlar doldurdu gönül sayfamı. Sezgisiyle mânalarım nokta olamadı ayrılık cümlelerime. Kefilsiz gidişlerinin bedelsiz mahkûmu oldum ilgisiz surlarında. Çöken her sensiz gecem ağır gelir özleminden ayrı düşen omuzlarıma. Anlatamaz oldum yokluğunu sensiz yalnız düşen ellerime. Cümleler okudum gidişlere umursanmaz hislerin yığıldığı, kulaklarımı tırmaladı sensizken mutluyum ezgisinin tınısı. Yargısızlığının infazında son cümlemin celladıyım her nedense. Yitirdiğim her umudumda ihtimal çayımdan bir yudum umutla ısıtıyorum içimi. Şimdilerde istemsizliğine inkârcasına hâlâ yaşıyorsun içimde. Ahdime riâyetimin gölgesinde serinleyen hâlâ bir sen varsın. Hayalinle hayal ediyorum hayalimde. Gamzelerini dolduran bir damla yaşın olsaydı ya en umutsuz anımda, dilerdim ağlak sızılarıma inat seni her daim yanımda. İlişik ilişkiler iliştirdim sevgimin yakasına. Hislerim kıyısında dolansın ayrılık sahilinin yalın ayak. Eserse deryadan saçlarına okşarcasına bir rüzgâr; aldanma, sevgisi de böyleydi. Her sevgi gibi yüzünle başlayıp hüzünle sonlanan. Her bir yoksunluğun çınlatsın kulaklarını sevgili. Sen yokken boşluktayım. Sen yokken kalbim yarım. Bilirsin; söz özde olursa gözdedir. Varsan varım. Yoksan; olsun sevgili sensizliğe de senmişçesine taparım…